Geinspireerd door mijn persoonlijke uitbarsting vorige week, wil ik vanaf nu wekelijks proberen om mijn gal dan wel te spuwen of ergens mijn bewondering over uit te spreken.
De persoon die mij deze week ontzettend heeft beziggehouden is schrijver, beeldhouwer en schilder Jan Wolkers. Deze week blies hij, op het waddeneiland Texel, op vrijdag 19 oktober om 1.30 uur 's nachts zijn laatste adem uit.
Voor mij is Jan Wolkers het perverse genie achter Turks Fruit, maar ook kunstenaar die verantwoordelijk is voor het Auschwitz monument in A'dam. En natuurlijk de kluizenaar die huisde op een hutje in de hei op Texel. Het eiland dat ik afgelopen zomer compleet heb doorkruist op de fiets samen met vriendin M. in de hoop een glimp van de goede man op te vangen. Dit is helaas niet gelukt en ik heb vriendin M. de eerste tekenen van ouderdom bezorgd. Srry!
De jeugd van Jan Wolkers stond in schril contrast met de verdere rest van zijn leven. Hij was afkomstig uit een gereformeerd milieu, waar hij later zijn roman 'Terug naar Oegstgeest' op baseerde. Getuige het expliciete taalgebruik dat de revue passeert in het 'Turks fruit', mag wel duidelijk zijn dat hij zijn oorsprong ver achter zich had gelaten. Omdat hij openlijk schreef over liefde, dood en vooral seks werd hij één van de meest gelezen schrijvers onder Nederlandsche jongeren. Maar niet alleen jongeren waardeerden zijn werk, want Wolkers behoorde niet voor niets tot de Grote Vier der Nederlandsche Literatuur.
Veel van zijn boeken zijn dan ook verfilmd, zoals Kort Amerikaans en natuurlijk het hier al eerder vernoemde Turks Fruit, dat tot vandaag de dag nog steeds de best bezochte Nederlandsche bioscoopfilm is.
Wolkers trouwde twee keer en genoot de laatste jaren van zijn leven zoals gezegd van alle rust die het waddeneiland Texel te bieden heeft. (bron: VVV Texel....grapje) Zijn kapsel matchte dan ook prima bij de trouwste bewoners van dat eiland: de schapen.
Maar laat ik ophouden met mijn gebruikelijke gegeit, ere wie ere toekomt. Met het heengaan van Wolkers is Nederland een uniek fenomeen kwijtgeraakt. Jan Wolkers is de persoon die de verstofte Nederlandsche literatuur nieuw leven ingeblazen heeft. De man die dankzij 'Terug naar Oegstgeest' korte metten maakte met het gereformeerde milieu waaruit hij afkomstig was. De man die met 'Turks fruit' literaire geschiedenis schreef. Die man...is niet meer...
Jan Wolkers 26 oktober 1925 - 19 oktober 2007
0 comments:
Post a Comment